Η αναμονή σε σκοτώνει. Δεν είναι δα και μικρό πράγμα να περιμένεις σχεδόν μισό χρόνο για να δεις την καψούρα σου. Ούτε μία, ούτε δύο αλλά 149 μέρες χωρίς επίσημο ματς είναι πολλές, ατελείωτες.

Καλά και άγια τα φιλικά, αλλά δεν σε φτιάχνουν. Λειτουργούν σαν υποκατάστατο. Και φυσικά δεν έχουν καμία σχέση με τα επίσημα. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για παιχνίδι στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση. Για παιχνίδι στα αστέρια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Εκεί που ο Ολυμπιακός πρέπει να έχει μόνιμη θέση…

Ο καιρός πέρασε, τα ψέματα τελείωσαν και το βράδυ της Τρίτης το σεντόνι θα εμφανιστεί στο Καραϊσκάκη. προσπερνάμε το… ανέκδοτο με τις ομάδες Α’ και Β’, οι οποίες στοίχισαν στους Πειραιώτες, αλλά όταν κοιτάζεις στα μάτια τις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης δεν στέκεσαι σε δικαιολογίες. Όσο σημαντικές και αν είναι αυτές.

Η αναμονή και συνάμα η προσμονή τελείωσε. Ώρα Θρύλου λοιπόν, σε ένα Καραϊσκάκη που θα… φλέγεται. Ο κόσμος και πάλι εκεί. Στη θέση του, στο πλευρό της ομάδας. Δεν καταλαβαίνει από μέτρα, έκτακτες εισφορές, ΔΝΤ και όλα αυτά τα… ωραία που μας έχουν μαυρίσει τη ζωή.

Και αυτοί που δεν μπόρεσαν να βρουν εισιτήριο, θα καθίσουν στην τηλεόραση και θα είναι σαν να είναι στις θύρες του Ναού.

Παραμονές ενός τέτοιου αγώνα, δεν θα καθίσουμε να αναλύσουμε σχήματα, τακτικές, επιλογές προπονητή. Όποιοι και αν αγωνιστούν, όποιοι και αν βρεθούν μέσα στον αγωνιστικό χώρο, οφείλουν να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό. Να «πεθάνουν» στο γήπεδο. Να «ματώσουν» για τη νίκη. Για να δώσουν χαρά σε αυτό τον κόσμο που σε κάθε γωνιά της γης μετρά αντίστροφα τις ώρες για την έναρξη. Για αυτόν τον κόσμο που δεν λυγίζει. Για αυτόν τον κόσμο που ζει και αναπνέει για τον Θρύλο.

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Και σε ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ, η έδρα παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Με νίκη, ο Ολυμπιακός αποκτά πλεονέκτημα πρόκρισης στην επόμενη φάση, έστω και αν μιλάμε για το πρώτο ματς των ομίλων.