Κάποιος, κάπου, κάποτε είχε πει ότι "η ευτυχία δημιουργεί φίλους και η δυστυχία τούς δοκιμάζει". Αν μάλιστα, είναι κοινά αποδεκτό και κάτι σαν άτυπος κανόνας πως "ό,τι αγαπάς, σε πληγώνει", τότε η σχέση του Ολυμπιακού με το Νέρι Αλμπέρτο Καστίγιο περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία, που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τα παραπάνω γνωμικά.

Άλλωστε, κάθε ρήση αποτελεί απόσταγμα ζωής, επομένως η αφεντιά μας δεν θα μπορούσε παρά να τις δεχτεί αναντίρρητα. Η παράλληλη διαδρομή του Νέρι με την ομάδα της καρδιάς του περιελάμβανε διάφορα στάδια, τα οποία φανέρωναν ότι "εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος". Και όπως κάθε μεγάλος έρωτας, έτσι και αυτός είχε τα πάνω του και τα κάτω του και όλα αυτά σε υπερβολικό βαθμό. Αυτό κάνει άλλωστε διαφορετική την προσέγγιση της δικής του περίπτωσης σε σχέση με άλλους ποδοσφαιριστές που είχαν την τύχη να φορέσουν τη ριγωτή ερυθρόλευκη με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο στο στήθος.

Αγάπησε τον Ολυμπιακό, λατρεύτηκε από τον κόσμο της ομάδας λες και είχε αναλάβει την "κηδεμονία" και την προστασία του, τα άκουσε κάποιες φορές που χρειάστηκε, ο Σωκράτης Κόκκαλης ήταν κοντά του στιγμές ευαίσθητες και προσωπικές, όμως το τέλος του το 2007 ήρθε με κατηγορίες προς το πρόσωπο του υιού του ερυθρόλευκου ηγέτη, Πέτρου Κόκκαλη και με "σπόντες" προς τον ίδιο τον πρόεδρο. Όλα γίνονταν στα άκρα με αυτό το παιδί. Αγαπούσε ακραία, αγαπιόταν ακραία, επομένως η λήξη της συνεργασίας του με τους Πειραιώτες δεν θα μπορούσε να μην είχε ένταση.

Κάπως έτσι, ήρθαν και οι τελευταίες του δηλώσεις, μέσα από τις οποίες έβγαλε την πίκρα του για το γεγονός ότι δεν κατάφερε να επιστρέψει στον Ολυμπιακό. Βέβαια, όποτε πραγματικά οι ερυθρόλευκοι θέλησαν να τον κάνουν δικό τους, έβρισκαν "τοίχος" μπροστά τους από την διοίκηση της Σαχτάρ, όμως ποδοσφαιρικά αυτή την στιγμή δεν φαινόταν λογική η επιστροφή ενός παίκτη που έχει να παίξει σοβαρή μπάλα εδώ και τουλάχιστον 2,5 χρόνια.

Τα πρώτα βήματα, η πορεία του και τα ευτράπελα

Ένα αμούστακο παιδάκι πέρασε μια ημέρα τις πύλες των παλαιών εγκαταστάσεων του Ρέντη το 2000 σε ηλικία 16 ετών και ουδείς περίμενε τα όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Ο νεαρός από το Σαν Λουίς Ποτοσί στο Μεξικό (Ουρουγουανοί οι γονείς του όμως..) δεν είχε καταφέρει να πάρει άδεια εργασίας στην Αγγλία, όταν η Μάντσεστερ Γ. είχε ασχοληθεί με την περίπτωση του, βλέποντάς τον στη Ντανούμπιο και έτσι η μοίρα τον έφερε στο μεγάλο λιμάνι της χώρας. Χρειάστηκαν βέβαια και οι ταχύτατες κινήσεις του ίδιου του συλλόγου του Πειραιά, που "έβλεπε" τα όσα μπορούσε να κάνει ο μικρός.

Αυτό ήταν... Ο Καστίγιο βρήκε ένα καινούργιο "σπίτι", όπου μπορούσε να στεγάσει τους μεγαλεπήβολους στόχους του και ο Ολυμπιακός ανέλαβε την πρόκληση να... μεγαλώσει και να ωριμάσει τον ατίθασο και γεμάτο ορμή Νέρι, παίρνοντας ό,τι παραπάνω μπορούσε από το αστείρευτο ταλέντο του. Ο Θεός (του ποδοσφαίρου;) τού είχε χαρίσει απλόχερα το χάρισμα να κάνει ό,τι θέλει με την μπάλα στα πόδια, αν και χρειάστηκε κόπος και χρόνος για να συνδυάσει ταλέντο και ομαδικότητα στο παιχνίδι του.

Τις πρώτες δυο χρονιές στον Ολυμπιακό, δεν πήρε ιδιαίτερο χρόνο συμμετοχής, αγωνιζόμενος μόλις δυο φορές στο πρωτάθλημα (μια το 2000-01 και άλλη το 2001-02). Ο χρόνος κυλούσε υπέρ του όμως και κάποια στιγμή θα αποδείκνυε ότι μπορούσε να σταθεί βασικός και να σταματούσε να αποτελεί... επένδυση για το μέλλον. Το ντεμπούτο του έγινε στις 4 Οκτωβρίου του 2000 στον αγώνα Κυπέλλου με το Αιγάλεω (νίκη με 4-1), ενώ το πρώτο του τέρμα σημειώθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 2000 στο 5-0 με τον Εθνικό Αστέρα στο ΟΑΚΑ. Θα ακολουθούσαν και πολλά άλλα τέρματα, ακόμα πιο σημαντικά...

Την σεζόν 2002-03, πέτυχε τρία γκολ στην Α' Εθνική σε σύνολο εννέα εμφανίσεων, με το πρώτο του να είναι απέναντι στον Ακράτητο στο 4-0 της Ριζούπολης με υπέροχη ατομική του ενέργεια. Σε τρεις χρονιές, όλοι έβλεπαν ότι μπορεί, αλλά σαν κάτι να έλειπε. Ήρθε η επόμενη σεζόν και το πρώτο "μπαμ" έγινε. Κάνοντας ένα απίστευτο δίδυμο με τον Τζιοβάνι (ο Βραζιλιάνος τον είχε σαν μιικρό του αδελφό), έπαιξε σε 26 ματς στο πρωτάθλημα και πέτυχε 7 γκολ, αλλά κάποιοι αποφάσισαν ότι έπρεπε να φύγει ο τίτλος από το λιμάνι εκείνη την σεζόν. Για όσους ενθυμούνται, αποτελούσε την μεγάλη συμπάθεια του Νίκου Αλέφαντου, ο οποίος τον πίστευε πάρα πολύ και του το έδειξε το διάστημα που βρέθηκε στον πάγκο του Ολυμπιακού. Μάλιστα, ο Νέρι είχε δηλώσει λίγο αργότερα ότι ο κυρ Νίκος ήταν ο καλύτερος προπονητής που είχε στην ομάδα.

Παρόμοια ήταν και η επόμενη σεζόν του, όπου έπαιξε σε 26 ματς και σημείωσε 6 γκολ, με καλύτερο φυσικά εκείνο το μαγικό τρίγωνο με τους Τζιοβάνι και Ριβάλντο στο 5-1 με τον ΠΑΟΚ στο νεότευκτο γήπεδο Καραϊσκάκη. Το 2005-06 έπαιξε σε 17 παιχνίδια και σημείωσε δυο γκολ. Θυμάστε το ένα εξ αυτών; Με τον Τροντ Σόλιντ τα πράγματα δεν ήταν και στο καλύτερο δυνατό επίπεδο και σε ένα παιχνίδι με το Αιγάλεω στις 8 Απριλίου του 2006 ο Ολυμπιακός ήταν μπροστά στο σκορ με 4-1 και είχε κερδίσει φάουλ λίγο έξω από την περιοχή. Ο Ερόλ Μπουλούτ είχε πάρει θέση, αλλά ήρθε από πίσω ο Νέρι και με εκπληκτική εκτέλεση έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του Κίεσεκ, ο οποίος από αλλού το περίμενε και από αλλού του ήρθε. Σα να μην έφτανε η "κλεψιά" του, πήγε στο πέταλο των οργανωμένων και τους πέταξε την φανέλα, δίχως ακόμα να έχει τελειώσει το ματς! Τα άκουσε για τα καλά μετά και ιδιαίτερα από τους Μπουλούτ και Σούρερ. Ο κόσμος όμως τον γούσταρε και το έδειχνε...

Η γκολάρα με τον ΠΑΟΚ στο "Γ. Καραϊσκάκης"



Η πιο σπουδαία χρονιά του ήταν το 2006-07, όταν πέτυχε 12 γκολ στην Super League και συνέβαλε τα μέγιστα στην κατάκτηση του νταμπλ. Μάλιστα, στον τελικό Κυπέλλου με την ΑΕΚ στο Ηράκλειο (3-0 η νίκη) σημείωσε ένα θαυμάσιο τέρμα με "σόλο" στο τέλος του ματς και έκανε μια... χαρακτηριστική χειρονομία, περνώντας μπροστά από τους φίλους του Ολυμπιακού. Ο αστικός μύθος αναφέρει ότι η μέση του Αλεξόπουλου ουδέποτε επανήλθε στα φυσιολογικά της, ενώ ο Στέφανο Σορεντίνο ακόμα αναρωτιέται πως δέχτηκε αυτή την γκολάρα. Ο Νέρι όμως μπορούσε και το έκανε πράξη...

Απολαύστε μαγικές στιγμές του Νέρι



Η μετεγγραφή στην Σαχτάρ και οι δηλώσεις για τον Πέτρο Κόκκαλη

Η σπουδαία σεζόν του Καστίγιο, έφερε και την κλήση του στην Εθνική ομάδα του Μεξικού, με την επιλογή του να αποτελεί ολόκληρο σίριαλ. Τελικά, φόρεσε τα... πράσινα και η ελληνική ομοσπονδία έμεινε απλα με την όρεξη. Μάλιστα, έκανε ένα φοβερό Copa America εκείνο το καλοκαίρι, σκόραρε και κατά της Βραζιλίας και ο πρόεδρος της Σαχτάρ Ντόνετσκ, Αχμέτοφ, έκανε την πρότασή του στην διοίκηση της ομάδας. Ο παίκτης δεν ήθελε να φύγει από τον Ολυμπιακό, αλλά και οι Πειραιώτες δεν καίγονταν να τον πουλήσουν. Όμως, τα 20 εκ. ευρώ των Ουκρανών ήταν αρκετά... πειστικά και κανείς δεν μπορούσε να αρνηθεί την πρόταση. Με το ζόρι ο παίκτης αναγκάστηκε να πει το "ναι", αλλά τα όσα καταλόγισε στους τότε υπεύθυνους ήταν χαρακτηριστικά των όσων αναφέρθηκαν στο ξεκίνημα. Μια αγάπη μεγάλη, που πλήγωσε στο τέλος και τις δυο πλευρές.

Δείτε το γκολ του Καστίγιο κόντρα στην Βραζιλία



Χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις του λίγο καιρό μετά το τέλος της συνεργασίας του με τον Ολυμπιακό στον Real FM: "Αν είναι ο Πέτρος Κόκκαλης και ο Ιλια Ιβιτς, δεν γυρνάω. Δεν μπορώ να είμαι με ανθρώπους που σου λένε ψέματα. Ο Πέτρος Κόκκαλης ήξερε τι είχε κάνει. Έλεγαν ότι 'θα πάρουμε αυτά τα λεφτά, αυτούς τους παίκτες και τον Καστίγο θα τον ξεχάσουν γρήγορα'. Και το ήξερε πολύ καλά τι κάνει. Ήξερε ότι δεν μου είχε φερθεί σωστά. Δεν ξέρει μπάλα και του το είπα και στο Καραϊσκάκη. Στα κρυφά από όλο τον κόσμο έστειλε τον Δουρέκα να με φωνάξει και μόνος του μου είπε 'γιατί είπες αυτά τα πράγματα;' Μου είπε συγνώμη αν έκανα κάτι λάθος. Και του λεω 'τώρα μου λες συγνώμη; Βγες έξω στην τηλεόραση και πες ότι έκανες λάθος. Βγες και πες ότι μου είπες ψέματα'. Γιατί δεν λέει έκανα αυτό, έκανα το άλλο".

Μάλιστα, έριξε και την σπόντα του για τον πρόεδρο, διότι δεν χειρίστηκε ο ίδιος το θέμα του συμβολαίου του, ενώ αναφέρθηκε και στην ήττα της ομάδας από το Λεβαδειακό για το πρωτάθλημα με 3-2, ματς για το οποίο είχαν γραφτεί και ειπωθεί πολλά κακόβουλα. Ο ίδιος, μέσα στην παραζάλη του και την πίκρα του είπε πολλά, τα οποία ίσως αργότερα να μετάνιωσε: "Είναι πράγματα που δεν τα κάνουν σωστά στον Ολυμπιακό,. Αν είσαι επτά χρόνια με έναν παίκτη, δεν μπορείς να το κάνεις με τον Ριβάλντο ,που είναι όνομα. Ό,τι και να κάνεις, δεν μπορείς να το κάνεις με τον Τζιοβάνι. Και μετά ξεκινάω και σκέφτομαι. Αφού ο Τάκης είναι μέσα με αυτούς. Ό,τι θα του πούν, θα το κάνει. Είναι τυχαίο που όταν ήταν στον Λεβαδειακό φάγαμε τρία γκολ και δεν πέσανε Β κατηγορία; Και τώρα ξαναγυρνάει. Αυτά είναι όλα τυχαία; Αυτά τα πράγματα με νευριάζουν και εγώ τα λεω για να ξέρει ο κόσμος του Ολυμπιακού πως είναι τα πράγματα. Δεν είναι μόνο ο Καστίγο που έφυγε γιατί πήγε να πάρει πέντε εκ. Εγώ ήθελα να παίζω μπάλα".

Δηλώσεις του Νέρι και του Π. Κόκκαλη τον Ιούλιο του 2007 μπροστά στις κάμερες



Το προσωπικό του δράμα και η στήριξη του Κόκκαλη

Είναι ορισμένα πράγματα, που δεν τα εύχεσαι ούτε στον χειρότερο εχθρό σου. Το να χάσει κάποιος τους δυο "πυλώνες" της ζωής του, αποτελεί την μεγαλύτερη τραγωδία, αλλά και συνάμα το μεγαλύτερο στοίχημα, προσπαθώντας να επιβιώσει με αξιοπρέπεια. Κάτι τέτοιο συνέβη και στο Νέρι, ο οποίος μόλις στα 25 του χρόνια ήταν υποχρεωμένος να πορευτεί στη ζωή χωρίς τους γονείς του. Ευτυχώς που υπήρχε η τότε γυναίκα του Μαριάννα, η μονακριβή του κόρη και ο αδελφός του Άλεξ. Παράλληλα, όμως είχε και την αμέριστη συμπαράσταση του Σωκράτη Κόκκαλη, ειδικά στην περίπτωση της μητέρας του.

Η Μίριαμ Καστίγιο έδινε χρόνια μάχη με τον καρκίνο, με την οικογένεια να ανεβαίνει καθημερινά έναν "Γολγοθά". Όμως, τον σταυρό του μαρτυρίου δεν χρειάστηκε να τον σηκώσουν μόνοι τους οι τρεις άνδρες του σπιτιού, μιας και ο πρόεδρος του Ολυμπιακού έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να βλέπει η μητέρα του Νέρι τούς καλύτερους γιατρούς. Τελικά όμως, έφυγε από τη ζωή στις 5 Ιανουαρίου του 2009.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά το χαμό της μητέρας του, ο Καστίγιο έχασε από την ίδια ασθένεια και τον πατέρα του, ο οποίος απεβίωσε το πρωί της 20ης Δεκεμβρίου 2009, νικημένος από την επάρατη νόσο. Εδώ και τρία χρόνια, ο Νέρι Φαρίας Καστίγιο έδινε με περίσσεια δύναμη μια σκληρή -αλλά όπως αποδείχτηκε- και άνιση μάχη, όμως το τελευταίο διάστημα η κατάσταση έγινε χειρότερη και κατέληξε σε κλινική της Αθήνας. Η συμπαράσταση των ανθρώπων του Ολυμπιακού ήταν και πάλι μεγάλη, καθώς ο Νέρι ουδέποτε έπαψε να αποτελεί κομμάτι της ερυθρόλευκης οικογένειας. Άλλωστε, σε κάθε δράμα όλη η οικογένεια θρηνεί, κάτι που συνέβη και στην περίπτωση του χαμού του πατέρα του Μεξικανού άσου.

Οι πράσινες φήμες και η επιστροφή

Το ό,τι ο Καστίγιο δεν ήθελε να φύγει ποτέ από τον Ολυμπιακό, ήταν γνωστό σε όλους και αφού πρώτα πέρασε η πρώτη "μπόρα", ακολούθησε η νηνεμία και η πιο ήρεμη σκέψη. Επειδή, άλλωστε, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, οι πληγές στην ψυχή του επουλώθηκαν και έριξε και πάλι "γέφυρες" προς την πλευρά του Ολυμπιακού. Ήθελε να επιστρέψει στην ομάδα της καρδιάς του, καθώς το κλίμα στην Ουκρανία ουδέποτε ήταν καλό για εκείνον, ενώ και το πέρασμα από τη Μάντσεστερ Σίτι δεν ήταν και το πλέον εντυπωσιακό.

Ο σύλλογος του Πειραιά όμως δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να τον φέρει πίσω, καθώς τα 20 εκ. είχαν... καθίσει στο στομάχι των Ουκρανών, που δεν τον έδιναν με τίποτα στην ελληνική ομάδα. Ο Κόκκαλης δεν επρόκειτο να δαπανήσει εκατομμύρια για έναν ποδοσφαιριστή που είχε να παίξει μπάλα ουσιαστικά 2,5 χρόνια, επομένως έπρεπε ο ίδιος ο Καστίγιο να ασκήσει πίεση στην διοίκηση της Σαχτάρ προκειμένου να τον αφήσει να γυρίσει στο λιμάνι της καρδιάς του.

Βέβαια, το περασμένο καλοκαίρι ακούστηκαν πολλά για σφήνα του Παναθηναϊκού προκειμένου να τον φέρει πίσω στην Ελλάδα για λογαριασμό του. Οι φίλοι του Ολυμπιακού έβγαζαν φλύκταινες και μόνο με την σκέψη αυτή, ενώ δεσμέυτηκε ενώπιων των οργανωμένων ότι δεν υπάρχει περίπτωση να φορέσει την φανέλα με το τριφύλλι. Βέβαια, σε μια περιβόητη συνέντευξή του τον Φλεβάρη του 2008 και σε ερώτηση για το αν θα έπαιζε σε άλλη ελληνική ομάδα, είχε απαντήσει τα εξής: "Πάντα έλεγα ότι δεν θα παίξω, αλλά από την στιγμή που μου φέρθηκαν έτσι, θα το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά. Θα το σκεφτώ. Αν δεν έχω κάτι καλύτερο". Εντέλει, αυτό δεν συνέβη, αν και ουδείς μπορεί να γνωρίζει με ακρίβεια το τι συνέβη στο παρασκήνιο. Στο προσκήνιο όμως, η ιστορία έγραψε ότι ο Νέρι Καστίγιο έχει χώρο στην καρδιά του μόνο για τον Ολυμπιακό του. Άσχετως του αν ο "γάμος" δεν έγινε ούτε και τώρα, με τον παίκτη να συνεχίζει την καριέρα του στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όπως και να 'χει όμως, η "χημεία" είναι δεδομένη και το δέσιμο μοναδικό. Μπορεί ο Νέρι να μην έκανε πράξη τη ρήση του Πάολο Κοέλιο ότι "όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, ολόκληρο το σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις", παρ' όλα αυτά ουδείς πρόκειται να ξεχάσει το ερυθρόλευκο πέρασμά του. Από άλλους αγαπήθηκε παθολογικά, άλλοι στην πορεία δεν του συγχώρησαν κάποια ατοπήματα, πάντως όλοι έχουν να λένε ότι ο Νέρι ήταν, είναι και θα παραμείνει ερυθρόλευκο παιδί, έστω και αν δεν φορέσει ξανά την φανέλα της αγαπημένης του ομάδας. Βέβαια, ουδείς μπορεί να προδικάσει το μέλλον...

Ένα ακόμη αφιέρωμα στο "μικρό μάγο"