«... Δίκοπο μαχαίρι η κριτική. Ή, πιο σωστά, μαχαίρι χωρίς λαβή. Κόβει κι αυτόν που το κρατά: Η κριτική είναι πάντα αυτοκριτική .... Ο πολιτισμός της κριτικής είναι η αυτοκριτική...» Δημήτρης Βαρβέρης, Ιούλιος 2007.

Έγραφα πριν από δύο μήνες: «Να δούμε πρώτα τον Ορμπάιθ προτού τον βαφτίσουμε νέο Ουρτάδο». Καλά τα πάω...

Έγραφα μόλις ολοκληρώθηκε η μεταγραφική περίοδος: «Η καλύτερη μεταγραφή που έκανε ο Ολυμπιακός ήταν η παραμονή του Τοροσίδη». Ευχαριστώ Βασίλη...

Έγραφα την εποχή της αναπτυσσόμενης γκρίνιας για τον Βαλβέρδε: «Κάθε σεζόν δεν ξεκινάει καλά, αλλά μετά αρχίζει τα σερί και σταματάει στις απονομές». Το σερί ξεκίνησε...

Έγραφα για τις πολλές μεταγραφές του καλοκαιριού και όχι τις λίγες και επιλεγμένες: «Η σεζόν είναι μεγάλη, τα παιχνίδια πολλά, το βάθος στο ρόστερ απαραίτητο». Προχτες στο Φάληρο ο δικός μας έβαζε αλλαγές Μακούν και Μοδέστο κι ο Μπόλονι είχε βασικό τον Μπαλάφα και στον πάγκο βάθος...κήπο.

Έγραφα για τον Φουστέρ «ότι πέρσι ήταν ο καλύτερος παίκτης, δεν μπορεί σε δυο ματς φέτος να είναι το τίποτα». Τρία γκολάκια με Εργοτέλη, Άρσεναλ και ΠΑΟΚ.

Έγραφα και για τον Κοστάντσο: «Κάποια στιγμή θα ανέβει, δεν μπορεί να είναι τόσο άτολμος και άτυχος, δεν μπορεί να κάνει τέτοια λάθη, πρέπει να στηριχθεί». Ο κόσμος στήριξε στο ματς με τον ΠΑΟΚ και καλά έκανε. Εγώ, μάλλον δεν κάνω καλά να ελπίζω ακόμη στο θαύμα της αναγέννησης.

Μόνο που η δική μου (μας) δικαίωση ή διάψευση, η δική μου (αυτο)κριτική, ελάχιστη σημασία έχουν. Να έχουμε να λέμε ότι λέγαμε, δηλαδή... Ή, να κατηγορούμαστε ότι δεν τα λέγαμε. Σιγά τα ωά...

Μετράει η αυτοκριτική εκείνων που μετράνε (σε καίριες θέσεις εντός γηπέδου και γραφείων). Και η αποφυγή τέτοιων λαθών, έτσι ώστε σύντομα να μετράμε όλοι μαζί μόνο τα γκολ στις αντίπαλες εστίες κι όχι πόσες μοίρες ήταν κλειστή η γωνία της δικής μας, με την μπάλα ανάμεσα...